Head

پژوهشها و تازه های اُتیسم

پرداخت اینترنتی شهریه

مبلغ مورد نظر خود را درج بفرمایید
مبلغ به ریال:
توضیحات :
پرداخت از طریق درگاه شتاب

ورود اعضاء

مرا بخاطر بسپار

شمارشگر بازدیدها

امروز17
دیروز261
هفته854
ماه9713
کل بازدیدها191809

اشتراک گذاری

Social FaceSocial InliSocial PintSocial TwitSocial Yout

تاثیرهورمون درمانی بر اُتیسم(اوتیسم)

هورمون های رشد، اختلالات اجتماعی مرتبط با اختلالات طیف اُتیسم را بهبود می بخشد.

برگردان: مژگان هاشمی(درمانگر مرکز اُتیسم اردیبهشت)

Growth Hormone Deficiency In Adults 300x200 

هورمون رشد می تواند بطور قابل توجهی اختلالات اجتماعی در ارتباط با اختلال طیف اُتیسم (اوتیسم) در بیماران مبتلا به این سندرم ژنتیکی را بهبود ببخشد.

مطالعه ای در سال 2015میلادی صورت گرفته است که به طور خاص بر استفاده از فاکتور رشد شبه-انسولین شماره1 (IGF-1) برای درمان سندرم فیلان-مک دریمد(PMS) که یک اختلال ناشی از حذف یا جهش ژن SHANK3 در کروموزوم شماره 22 است،متمرکز شده است . در کنار تأخیر رشد و زبان (سخن گفتن) و کمبود مهارت های جنبشی، بسیاری از افراد با PMS  مبتلا به اختلالات طیف اُتیسم نیز می باشند.SHANK3  بدلیل نقش اساسی خود در عملکرد سیناپس(شکاف بین سلول های عصبی) یک کانون پژوهشی در این زمینه است. در حالی که سندرم فیلان-مک دریمد یک اختلال نادر است، تکنولوژی های پیشرفته ژنتیک این اختلال را به عنوان یک عامل نسبتا شایع اُتیسم نمایان کرده است.

الکساندر کولویزون مدیر بالینی مرکز اُتیسم در دانشکده پزشکی ایکان در منطقه مانت سینای می گوید، آزمون های کنترلی ما اولین آزمون های درمانی برای سندرم فیلان-مک دریمد است. بدلیل تفاوت های ژنتیکی ناشی از  همگرا شدن اُتیسم در فرآیند های نشانه ای شایع شیمیایی، یافته های این مطالعه امکان دارد حاوی نتایجی برای برخی از اشکال اُتیسم باشد.

IGF-1  یک ترکیب تجاری در دسترس است که به رشد بقا عصب سلول، بلوغ سیناپسی و شکل پذیری سیناپسی، توانایی سیناپس برای تقویت یا تضعیف در طول زمان، پاسخ به کاهش یا افزایش در فعالیت های خود کمک می کند. این فاکتور رشد در حال حاضر توسط مدیریت غذا و دارو برای درمان کوتاهی قد تایید شده است.

مطالعه مانت سینای اولین مطالعه ای است که فاکتور IGF-1 را به عنوان یک عامل بی خطر، قابل تحمل و در ارتباط با بهبود قابل توجهی در هر دو اختلال اجتماعی و رفتارهای محدود کننده(شیفتگی با یک موضوع و یا فعالیت؛ دلبستگی قوی به یک شیء خاص؛ توجه ذهنی با بخش ها یک شیء  به جای کل شیء ؛ توجه ذهنی با جنبش و یا چیزهایی که حرکت می کند) در افراد مبتلا به سندرم فیلان-مک دریمد  را پیشنهاد کرده است.

محققان نه کودکان با رنج سنی بین پنج تا پانزده سال که مبتلا به سندرم فیلان-مک دریمد که با پلاسبو(دارونما)، طراحی مطالعه مقطعی کنترل شده اند را نام نویسی کردند. همه شرکت کنندگان به طور تصادفی به مدت سه ماه  در معرض درمان با فاکتور IGF-1  و سه ماه درمان با  پلاسیبو قرار گرفتند. در مقایسه با پلاسیبو، دوره فاکتور IGF-1 با بهبود قابل توجهی در برداشت های اجتماعی و رفتارهای محدود کننده همراه بود که توسط فهرست رفتارهای نابهنجار و رفتارهای تکراری به ترتیب اندازه گیری شده بود، هر دو این مقیاسهای رفتار استاندارد به منظور بررسی اثرات درمان در  اُتیسم استفاده شد بود.

جوزف باکسبوم دکترا و مدیر مرکز اُتیسم و استاد روان پزشکی، ژنتیک، علوم ژنومیک و اعصاب در مانت سینایی بیان می کند که  این آزمون های بالینی بخشی از یک تغییر به منظور اهداف توسعه ای و اصلاح دارو به طور خاص برای درمان علائم  اُتیسم است. نتایج حاصل از این آزمون های آزمایشی می تواند مطالعات بزرگتر که قطعا آگاهی دهنده اثربخشی و درمان های هدفمند بهتر است را تسهیل می کند.