Head

پژوهشها و تازه های اُتیسم

پرداخت اینترنتی شهریه

مبلغ مورد نظر خود را درج بفرمایید
مبلغ به ریال:
توضیحات :
پرداخت از طریق درگاه شتاب

ورود اعضاء

مرا بخاطر بسپار

شمارشگر بازدیدها

امروز35
دیروز326
هفته361
ماه9220
کل بازدیدها191316

اشتراک گذاری

Social FaceSocial InliSocial PintSocial TwitSocial Yout

تشخیص هیجانات توسط کودک اُتیستیک

تشخیص حالات هیجانی توسط کودک اُتیستیک(اوتیستیک)

کبری منتظری(درمانگر مرکز اُتیسم اردیبهشت)

816137.fig.001b

 نمونه ای از جلوه هیجانی شادی .هر جلوه هیجانی در این تصاویر از چپ به راست بادرجات شدت 0 -50 و100درصد است.نگاه مستقیم و غیر مستقیم  در این تصاویر مشهود است.

جلوه های هیجانی کودکان  با توانایی آنها  در تعبیر کردن نشانه های هیجانی  دیگران ارتباط نزدیکی دارد. در آغاز کودکان هیجانهای دیگران را از طریق فرایند نسبتاً خودکار سرایت هیجانی تشخیص می دهند، درست به همان صورتی که وقتی احساس می کنیم دیگران خوشحال یا غمگین هستند  ما نیز دست خوش همین هیجانها می شویم.  شادی، غم، ترس و خشم ازجمله (اصلی ترین) حالات هیجانی هستند که با توجه به درونی بودنشان می توان آنها را مستقیماً از جلوه های صورت استنباط کرد. در حدود چهار ماهگی کودکان نسبت به ساختار و زمان بندی تعامل های رودر رو حساس می شوند و در این تبادل هیجانات به طور فزاینده ای از جلوه های هیجانی آگاه می گردند. در حدود پنج ماهگی صورت،صدا و حالات بدن علائم سازمان یافته ای را تشکیل می دهند که در واکنش به رویداد های محیطی تغییر می کنند به این صورت که کودک می تواند هیجان خود را با چهره مناسب فردی که صحبت می کند هماهنگ کنند. برای مثال کودک در واکنش به حالات چهره و صدای مادر در زمان ابراز محبت واکنشی مطابق با هیجانات مادر مانند خنده یا غان و غون  نشان می دهد. پاسخ دادن به حالات هیجانی دیگران نشان دهنده این است که این حالات توسط کودک درک گردیده و معنی دار شده اند. و این می تواند نقطه مهمی در فرایند ارتباطات اجتماعی کودک با همسالان و یا دیگران باشد. حتی زمانی که مهارت کودکان در درک کردن هیجانات و مقاصد دیگران افزایش می یابد آنها می فهمند که جلوه های هیجانی نه تنها معنی دارند بلکه می توانند در واکنش به شیء یا رویداد خاصی نیز باشند. عدم تشخیص حالات عاطفی از جمله علائمی است که اکنون در کودکان اُتیستیک محرز و مشخص گردیده است.والدین عنوان می کنند که در زمان شادی کودکشان با آنها همراهی نمی کند  و یا در زمان ناراحتی و گریه کردن فرزندشان احساسات آنها را متوجه نمی گردد و ممکن است در این حالت شروع به دست زدن یا ابراز حالات هیجانی متفاوتی از خود کنند.

از طرفی دیگر در پژوهشها به اثبات رسیده است که کودکان اُتیستیک از ارتباط چشمی و نگاه مستقیم و دقیق به اجزاء صورت بخصوص چشمها  اجتناب می نمایند و همین امر می تواند علاوه بر مطالب گفته شده مزیدی بر علت گردد.

درپژوهشی دیانا تل، دنیس داوید سون و لیندا کامراس در سال 2014خیره شدن وتأثیر آن در تشخیص احساسات در کودکان اُتیستیک و کودکان معمولی را مورد برسی قرار دادند. این تحقیق اثرات حالت های خیره شدن چشم در تشخیص احساسات در کودکان بین 8تا 12 سال را با استفاده از عکس های مختلف و قدرت این کودکان را در شناسایی حالات هیجانی  شادی ، خشم ، غم ، ترس مورد بررسی قرار می داد. تمام این حالت های احساسی توسط برنامه های کامپیوتری ذخیره و مورد بررسی قرار گرفت. همه ی این جلوه های هیجانی که در کامپیوتر ذخیره شده بودند نگاه کردن و نگاه نکردن را با ترتیب شدت 50%و100% نشان می دادند.  در نتایج این پژوهش کودکان مبتلا به اُتیسم و کودکان معمولی در شناسایی تظاهرات چهره ای شاد و خشم مساوی هستند. ولی به طور کل قدرت کودکان مبتلا به اختلال اُتیسم در تشخیص حالات و احساسات ترس ضعیف تر می باشد . بچه های اُتیستیک حالت ها و احساسات را با نگاه مستقیم با شدت 50%  بهتر درک می کردند. کودکان اُتیستیک در تشخیص احساسات مربوط به ناراحتی و غم با شدت 100%  و با نگاه مستقیم دقت کمتری نسبت به کودکان معمولی داشتند.

 روانشناسان عنوان می کنند که به طور معمول زمانی که فرایند چهره ما با احساساتی مثل خشم و شادی مرتبط باشد نگاه ما مستقیم و خیره است و بر عکس زمانی که فرایند چهره ما با احساسی مثل غم و ترس ارتباط داشته باشد از نگاه مستقیم جلوگیری می کنیم . و همین امر می تواند بر نتایج بدست آمده فوق صحه گذارد.

  در حمایت از فرضیه های مشترک سیگنالی آدامز و کلیک متوجه شدند که جلوه های هیجانی شاد و خشم با نگاه مستقیم بیشتر تشخیص داده می شوند تا با نگاه نکردن . در حالی که ترس و غم با جلوگیری از نگاه (  یعنی نگاه نکردن ) بیشتر تشخیص داده می شود تا با نگاه مستقیم ، حداقل این امر (این یافته ) در بزرگسالان اُتیستیک اینگونه می باشد .

همگام با این یافته ها ودر مطالعات رشدی که انجام شد آکچی وهمکاران فهمیدند که کودکان معمولی در تشخیص حالت های صورت سریعتر هستند . سمت و سوی نگاه چشمان آنها  با بیان احساسات سازگاری دارد. به طور مثال عصبانیت با نگاه کردن و ترس با نگاه نکردن همراه است .

گرچه تعدادی از مطالعات حساسیت به خیرگی چشم در نوجوانان و بزرگسالان مبتلا به اُتیسم و تشخیص احساسات را در افراد مختلف آزموده اند ، ولی مطالعات کمتری برروی تأثیر جهت و سمت نگاه چشم و تشخیص احساسات در کودکان مبتلا به اُتیسم انجام گرفته است .زمانی که جلوه های هیجانی مثل غم،ترس،خشم وشادی رادر سطوح مختلف شدت به یک نمونه ازکودکان معمولی 4تا15 سال نشان دادند ،این کودکان درتطبیق  احساسات  زمانی که  جلوه های هیجانی باشدت 50% به آنها ارائه داده شد دقت بیشتری داشتند نسبت به زمانی که شدت بیان جلوه های هیجانی 25%  به آنها ارائه شده بود.

در پژوهشها مشخص گردیده که کودکان اُتیستیک بابزرگتر شدن درک و شناخت بهتری نسبت به حالات هیجانی دیگران پیدا می کنند ولی  با این حال در صورت عدم آموزش این موارد، کودک اُتیستیک ممکن است 4تا 5 سال عقب تر از کودک همسن خود باشد. به همین منظور است که در آموزش مهارتهای اجتماعی یکی از ایتمهای اصلی که می بایست به کودک اُتیستیک ارائه گردد شناخت حالات هیجانی در صورت افراد و سپس واکنش صحیح به آنهاست.